"Yahu, ne oluyor bunlara? Hemen ölüyor muyuz?" diye söylenmişti. " Ölsek ne olacak sanki, onlara ne? Ben onlar için neyim?" Sonra, daha acı ve insafsız bir tavırla ilave etmişti:
"Ben onlar için hiçbir şey değilim. Hiçbir şey değilim.
Senelerden beri aynı evde beraber yaşadık. Bu adam kimdir diye merak etmediler. Şimdi çekip gideceğimden korkuyorlar."
Niçin ilk defa gördüğümüz bir peynirin esvafı hakkında söz söylemekten kaçtığımız halde ilk rast geldiğimiz insan hakkında son kararımızı verip gönül rahatıyla öteye geçiveriyoruz?
Dünyanın en basit, en zavallı, hatta en ahmak adamı bile, insanı hayretten hayrete düşürecek ne müthiş ve karışık bir ruha maliktir. Niçin bunu anlamaktan bu kadar kaçıyor ve insan dedikleri mahluku anlaşılması ve hakkında hüküm verilmesi en kolay şeylerden biri zannediyoruz?