Orenda
@selfimprovingreader
16 okur puanı
Aralık 2023 tarihinde katıldı
"Ben sana, sen bir şey söylemesen de inanıyorum Karan,"
"Sana bir şey söylemeden bana nasıl inanabilirsin ki?"
"Bazen inanırsın,"diye fısıldadım ona bakmadan."Bazen inanman için anlatılmasına gerek yoktur. Bazen inanmak için bilmen gerekmez."
"Neden?"
"Çünkü bazen anlatılacak olan şey değil, yani duyacakların değildir inanman gereken." Göz ucuyla ona bakarken ilk kez bu kadar çok utanmıştım. "İnanman gereken sadece o kişdir."
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Asi yapma yanarız yavrumm
"Belki de kapıyı kendim açmaktansa, senin açtığın kapılardan geçmek istiyorum."dedim dürüstçe. "Biliyorum, bu biraz hazırcılık ama ya benim bulup açmaya çalıştığım kapının arkasında yanlışlar varsa?"
"Ya benim açtığım kapı tamamen yanlışsa?"
"En azından pişmanlık duymam,"dedim gözlerimi ona değdirmeden.
"Ne demek istediğini anlamadım bu kez."
"Eğer yanlış benim açtığım kapının arkasında beni bekleyen şeyse, ben ömür boyu bunun pişmanlığını yaşarım."
"Peki yanlış benim açtığım kapının arkasında seni bekliyorsa?"
"Kabul ederim."
"Neyi?"
"Yanlışı."
"Nasıl yani?"
"O yanlışı doğrum olarak kabul ederim."
Kaderimiz için yaratıcıyı suçlamak anlamsızdı, bize mürekkebi verdikten sonra her şeyi bize bırakan oydu. İyiyi de kötüyü de kendimiz yaratırken, yarattığımız iyiyi ve kötüyü çizmemiz için bize verdiği mürekkepten dolayı onu suçlayamazdık.
"Ay ışığı saklanmış harelerine," diye fısıldadı sıcak nefesi dudağının üstündeki sus çizgisine çarparken." Bakma öyle yakamozu yanmış gece gibi bana."
"O zaman sen de bakma öyle bulutun içine saplanmış ay gibi."
"Nihayet gece ayını buldu."
"Ayın gece olmadan bir anlamı yok."
"Gecenin ay olmadan bir anlamı yok."
"Gece karanlık senin gibi."
"Bazı insanlar ayın ışığını görmek için geceyi bekler." avucunu tamamen belime bastırdı. "Bazı insanlar sadece ay ışığı için geceyi ister."
Sertçe yutkundum. "Öyle mi?"
"Sence?"
"Sen öyle diyorsan..."
"İnanır mısın?"
"İnanırım."
Başını iki yana salladıktan sonra belimde duran avucu sırtıma yükseldi, diğer kolu da beni sıkıca sardı. "Aptal velet." İç çekti. "Küçük kızım benim."
Zaman ne kadar akarsa aksın, sonum yine bu kollar olacaktı sanki benim.
"Sadece görmek istemiyorsun. Sadece kabuk edemiyorsun. Benden sana bunu açıklamamı istiyorsun, iyi de sen bunu kendine bile açıklayamıyorsun ki."
"Biliyorum. Sadece görmek istemiyorum. Sadece cevaptan korkuyorum. Sadece kabul edemiyorum."
"Nereye kadar kaçabilirsin ki? Bir gün bu hislerin attığı çelmeğe takılıp dizlerinin üstüne düşeceksin."
" Dizlerimin üstüne düşmekten korkmuyorum."
"Korkmuyorsun çünkü Karan, seni kaldırmak için orada olacak, biliyorsun. Dizlerine üfleyen biri olduğunda, düşmek güzeldir Asi."