Reklam
Gözünü ufka dikmiş, o kadim, o hür nesil,
İslam’ın sancağını burca diken Türk’tür bu!
Tarihe hükmederken diz çöker mi hiç asil?
Zalimin dünyasını baştan yıkan Türk’tür bu!
Yürekte iman çarpar, damarda asil o kan,
Korku bilmez bir ırkın sinesidir bu vatan.
Karanlık gecelerden şanlı bir şafak doğan,
Yeryüzü mülküne hep nurlar saçan Türk’tür bu!
Kılıcı adaletle sallayan tek bir bilek,
Gök kubbeyi titreten, Hakk’a yönelen dilek.
Kula kulluk eylemez, eğilmez asla yürek,
Mazlumun feryadına kanat açan Türk’tür bu!
Asırlar gelip geçer, eskimez hiç bu ülkü,
Asla boyun eğmeyen, esaret bilmez bu güç.
Cihana mühür vuran, mukaddes kılan mülkü,
Ölümü öldürerek öne çıkan Türk’tür bu!
Kâlbden kalbe yol vardır. İş, o yolu ele geçirmektir. O yolu ele geçiren beraberdir. Gece de beraberdir, gündüz de beraberdir. Neşeli zamanda da, sıkıntılı zamanda da, dünyada da, kabirde de, ahirette de beraberdir. Sevince beraberlik böyle olur.
Hüseyin Hilmi Işık (1911-2001), Abdülhakîm Arvâsî'nin yetiştirdiği, son devir İslam âlimidir.
GriŞiir
Gri ile beyazı iyice ayırmak gerekir,
Hiç griden doğar mı günahsız, temiz sayfa?
Doğruyu sahiplenmek gerekirse eğer,
Yanlışı uzağa itmemek gerekir aslında.
İtersek uzağa eğer o yanlışı,
Nasıl döndürüp de doğruya çekeriz?
Lakin, burada da ayırmak gerekir beyazla griyi;
Vardır ki öyle büyük yanlışlar,
Uzak tutmak için bile dokunmamak gerekir.
Biz biçare kullar olarak,
Nereden bilelim griyi, beyazı ey büyüğüm?
Bize bir yol göster, bize bir iz göster;
Hangisi ak, hangisi kara?
Hangi yanlışa hiç dokunmamak gerekir?
Göster bize himmetini ey büyüğüm,
Göstermesen dahi ne gam...
Sizin büyük olduğunuzu kabul etmek bile,
Allah’tan bana verilmiş bir lütuftur.
O lütuf ki koymuştu kalbime sizin sevginizi,
Neylerdim içinde siz olmadan atan bu kalbi?