Burak
@selimpusatgibi
Öğretmen
Jose Saramago'nun 1998 yılında Nobel Edebiyat Ödülü kazanmış bu eseri, koronavirüs salgınıyla karşı karşıya kaldığımız şu dönemde bir salgını ele alması bakımından ilgi çekici ve okunması daha da anlamlı hâle gelen bir eser.
Eser, aracıyla trafik ışıklarında bekleyen bir adamın birdenbire kör olmasıyla başlıyor. Kitabın başlangıç olayının satırlara döküldüğü bu kısımları okurken olay, film şeridi gibi gözlerinizin önünden geçiyor ve kendinizi olayın içinde buluyorsunuz (Kitabın beyaz perdeye uyarlanmasına şaşmamak gerek). Bu olaydan sonra körlük çeşitli kişilere bulaşıp zamanla salgın hastalık hâlini alıyor ve bir kişi dışında bulaşmadığı kimse kalmıyor. Körlüğün ilk bulaştığı kişilerden oluşan 7 kişilik grup karantinada bulundukları akıl hastanesinde örgütlenerek hayatta kalmaya çalışıyorlar. Aciz ve yardıma muhtaç olan insanlığın ne kadar korkunç bir varlığa dönüştüğüne kitaptaki karakterlerle birlikte tanık oluyorsunuz.
"Asıl körlük, umudun tükendiği bu dünyada yaşamaktı."
"Bence biz kör olmadık, biz zaten kördük, Gören körler mi, Gördüğü halde görmeyen körler.."
Okuyunuz, okutturunuz efendim...
