Zamanla, o arayıp da bir türlü bulamadığım sebebi bilmeye ihtiyacım olmadığını anladım. Böyle olmuştu işte. Her ne olmuşsa olmuş ve böyle olmuştu. Aşk bitmişti. O gitmişti.
Yerinden fırlayacakmış gibi atan kalbim, neyime güveniyorsam, bir anda sakinleşti. Normal insanlar gibi nefes almaya başladım. Aslında tavanda olmam ve her yerimden tutup beni uçuran kargalar dışında her şey normaldi. Manzarama baktım. Eşyalar her zaman oldukları yerde...
Sürahide su bitmiş inince doldururum.
Kapı öyle çaaat diye kapanmadı. Sinirli değildi demek. Keşke sinirli olsaydı. Sinir benim en sevdiğim duygu. Vücudumun en az yüzde yetmişi sinir. Ben çoğu zaman sinirimin refakatçisi olarak yaşıyorum. Arada bir sinirimi gezmeye çıkarıyorum, acıktığında besliyorum, bakacak kimseyi bulamazsam işe götürüyorum, sayesinde hem hayatta kalıyor hem ölüyorum.