Bir insan hayatı boyunca, kendisi olma cesaretini gösterememişse, yolun sonuna yaklaştığını hissettikçe ruhunu bir panik kaplar; kaçırılmış bir hayatın feryadı diyebiliriz.
İnsan hiçbir zaman sadece o an hissettiği şey yüzünden üzülmez; geçmişe ve geleceğe referans vererek, normalde sadece olayın hissetireceği acıdan birkaç kat daha fazlasını yaşar.