Abimde ve bende kendi evimizin anahtarı yoktu. Çocukken, küçükken. Diğer bütün çocuklar boynunda, ucunda anahtar olan bir ip taşırdı. Biz hariç bütün çocuklar. Hayatta hiçbir şeyi ucunda anahtar olan bir ipi boynumda taşımak istediğim kadar istemedim.
Bir hafta boyunca düşündüm. Bir hafta boyunca günde sekiz saat makinemin başında durup düşündüm. Gece yarılarını geçene kadar balkonumda oturup her zamankinden daha çok sigara içerek düşündüm, düşünmek acayip yorucuydu.
Bu kitap Çehov'un bilinmeyen kitaplarından olduğu için kısa klasikler serisine girmesine şaşırdım, başlangıçta sıradan bir öykü gibi başladı ama bence hikaye demek az kalır roman olabilirmiş. konusu gerçekten güzel insanların sığ ve sonradan görmeliğinden rahatsız olan iki ana karakterin birbirlerini psikolojik anlamda kurtarmalarını anlatıyor. Sonu gerçekten kafa karıştırıcıydı. Daha kısa sürede okunabilecek kısa bir kitap altını çizebileceğiniz bir çok aforizma içeriyor. Hikayeden çok fikir sunma kitabı gibi geldi bana. Keyif aldım. 🩷 Anton ÇehovÖylesine Bir Hikaye