Coşkun: Birden senin bir sözün geldi aklıma ve birden ölüm filan anlamını kaybetti. Birden senin yanında olmak istedim. Yalnız bunu istedim.Ben de ölümcül bir hastalığa tutulsam dedim,bu hastalığa tutulduğumu bilsem dedim, bu ölümcül hastalık yüzünden her şey birden önemini kaybetse dedim, korkularımdan bile kurtulsam dedim... ve artık her şey bana vızgelse dedim,hemen ona gitsem dedim..
Emel:Evet?
Coşkun: Belki de insanlar aynı oyunları oynuyorlar, hayatlarını birbirine benzer oyunlarla geçiriyorlar.
Saffet: Ama biz başkayız değil mi?
Coşkun(heyecanla): Evet,evet biz herkesten başkayız,öyle olmak zorundayız.