Sema Çelik

“Bu insanlar bana verilmemişti, ben onlara doğmamıştım. Onları yeryüzünde arayıp bulmam gerekmişti. Onlara doğru yürümem ve yanlarına varıp çemberlerine katılmam gerekmişti. Kabilemi bulmuştum. Öyle hissediyordum. Aile sanıldığı kadar tesadüfi bir şey değildi, kuradan çıkmıyordu, onu bulman veyahut oturup kendi ellerinle yapman gerekiyordu.”
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
“İstanbul ben yürüdükçe ayaklarımın altında katman katman açılacak, her yeni günde beni biraz daha çorbasına katacak, ne kadar gezersem gezeyim hayretlerim hiç tükenmeyecek, her keşif içimde doğurduğu yeni bir evren, yeni bir hayat bulmanın merakıyla sonrakini mecbur kılacaktı.”
“İstanbul’un yokuşları sürprizlerle doludur. Nereye çıkacağını, nereye bakacağını, sana ne göstereceğini kestiremezsin kolay kolay.”
“Kırmadığı bir şeyi tamir ediyor, açmadığı bir yarayı sarıyordu ama bunu muhtemelen bilmiyordu.”
“Hayat beni gözetiyor ve ben bunu hak ediyorum.”