Her zaman şöyle bir teorim vardır: İnsanlar hayatımıza en çok ihtiyaç duydugumuzda girerler.
Onları beklemedigimizde ya da zorladigimizda degil, hayat, evren onlara ihtiyaç duyduğumuzu bildiğinde gelirler.
Hayat, onu yaşayanlar için bütün acıları, korkuları ve iniş çıkışlarıyla güzel ve mutlu bir şey olsa gerek; tıpkı yakın arkadaşla, eski bir arabada yapılan ve tadı sonuna kadar çıkarılan bir yolculuk misali.