Tarih beni bir şair, bir filozof olarak değil,
bir sevgili, senin sevgilin olarak hatırlayacak.
Ve ben sevmeyi bilmiyorum.
Sevgi hakkında ne çok konuştum, ne çok yazdım...
Unut bütün söylediklerimi. Yazdığım hiçbir şeyi okuma!
Ondan mahrum kalmadan anlamıyoruz sevginin kıymetini.
Çünkü sevmek dediğin aşk oyunlarıyla olmaz.
Şiir yazarak olur, çiçek toplayarak olur.
Hayal gücüm yakarışlarıma kulak vermez.
Uykudaysa hiç kaçamıyorum senden.
Gözlerimi yumuyorum, seninle açıyorum.
Düşlerimde birbirimizin oluyoruz.
Sonra uyanıyorum, gerçek denen o kâbus çıkıyor karşıma.
Sen olmayan hiçbir şey gerçek değil.
Yavaş, yavaş, acılar içinde açıldım, olgunlaştım. Acılara bile teşekkür ederim.
Şimdi olgunluğumu sana geri veriyorum.
Bir gelincik gibi tut onu elinde.
Bu kadın sevmeyi nasıl öğrendiyse, sen de öğren. Sırt çevirme o çiçeğe, kendi ellerinle yarattığın yapraklarını yolma.
Ben böyle seviyorum işte:
Zerafetini, gaddarlığını, inceliğini, kabalığını, olduğun şairi, olmadığın erkeği seviyorum.
Bir zamanlar çocuk olduğun
ve bir gün ceset olacağın için seviyorum.
Hem gövdeni, hem aklını seviyorum.