"İnsanın yüreğinin iyi olması için akla ihtiyacı yoktur. Bana zaten bu ikisi pek birlikte olmuyor gibi geliyor. Gerçekten akıllı bir adama bakıyorsun, hiç de iyi biri olmadığını görüyorsun."
Kaleme mürekkep doldurur gibi "Kendi"mi dolduruyorum, imgelerle, sözcüklerle, yaşanmış ve yaşanmamışla, biten ve hiç bitmeyenle... "Kendim" diyebileceğim her şeyle... Yarını, daha bir sürü yarını atlatacak bir "ben" yaratıyorum, ayrışan, çoğalan, cam kırıkları gibi dağılan, içimde uzanıp ölen ve bir türlü doğmayan benlerden...