Reklam
Hayatımız sürüklenen kumlardan meydana gelen geçici oluşumlardır, bir rüzgârla kurulur, bir başkasıyla yıkılır.
Yol almakta olan bir trende oturur gibiyim kendi içimde.Gönüllü olarak binmedim, seçme hakkım yoktu, nereye gittiğimi bilmiyorum.
Başkaları bizden ilgilerini, saygılarını ve takdirlerini esirgerlerse neden onlara şunu söyleyemiyoruz: “Bütün bunlara ihtiyacım yok, ben kendime yetiyorum?” Bunun elimizden gelmemesi korkunç bir özgür olamama biçimi değil mi?
Reklam