öyle ser ki örtünü sevgi yaratan gece,
meraklı gözler kapansın; ve romeo,
kimseler görüp konuşmadan atılsın kollarıma.
aşıklar görerek yapabilirler sevgi törenlerini
ışığında kendi güzelliklerinin.
aşk körse eğer, en çok gece yaraşır ona.
sıkıntının tekiyim ben, diyordu.
sokaklarda yürüyordu.
istasyonda trenleri uğurluyordu.
gideceği bir yerler aranıyordu.
böyle bir yer var mı acaba, diye soruyordu.
böyle bir yer bulsa, gitmeyi göze alabilir miyim, diye soruyordu.
tanrı biz kullarından ne istiyor? tanrı’nın istediği iyilik mi yoksa iyiliği seçebilme şansına sahip olabilmek mi? kötülüğü seçen biri gerçekte iyiliğe zorlanan birinden daha mı geçerli tanrı’nın gözünde?