Bir kadın bu kadar uzaklara geldiğinde, içindeki fazla iyi annesinin koruyuculuğunu geride bırakmayı becermiş, dış dünyadaki terslikleri uzlaşmacı değil, güçlü bir tarzda beklemeyi ve onlarla başa çıkmayı öğrenmiştir.
Guillome Apollinaire şöyle yazıyordu: “Onları kenara götürüp uçmalarını söyledik. Durup beklediler. “Uçun!” dedik. Durdular. Onları kenardan ittik. Ve uçtular.
Eğer psişelerimizin içindeki koruyucu anneyle fazla uzun süre kalırsak, kendimizi, bize yönelik bütün meydan okumalara sekte vururken, bu yüzden de daha ileri bir gelişmenin önünü tıkarken buluruz.
Fazla iyi anne, çok güçlü bir zararlı otun dayanma gücüne sahiptir ve yapraklarını dalgalandırarak hayatını sürdürür, senaryo “Artık sahneyi soldan terk edin” dese bile, aşırıya kaçma pahasına kızını korumaya devam eder.