Sevmek büyür, büyür… başka hayatlara kadar büyür.Camekânların yalnızlığa boyadığı insanlara kadar büyür. Kalabalığın bir keder resmine çevirdiği şehirlere kadar büyür.Yoksulluğun, bir varlık avazı olarak tanrıya değdiği zamanlara kadar büyür. Gencecik çocukların merhametine, haysiyetine ve ölümüne kadar büyür.
Büyük bir dinginliğe, neredeyse bir doygunluğa o onulmaz bedensel yitikliğe, o sessiz kesinliğe kavuşmuştu. Hiç kimse alamaz bizden artık bizde olmayanı; ancak bellek derinliklerinde saklar onu eksiksiz bir biçimde ve zaman zaman onu başkalarına uygular.