Sena
@senadelina
"İçimde bir çocuk çığlık çığlığa duymuyor musun, titriyor elleri tutmuyor musun?"
İnstagram: @adelina.s.library
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Öylesine güzeldi ki, düşünmeye iten harika kitaplardan birisi. Günümüzde insanların nasıl olduğunu, zamanla nasıl değişebileceklerini fazlasıyla aktardı bana. Küçük Prens'in sorusuna cevap verilmeyince nasıl üstelediği de çok hoştu, içindeki ince söylemler beni derinden etkiledi. Sonunda göz yaşlarımı tutamadım, böyle bir şey beklemiyordum. Kitap hakkında bir sürü teori ürettim ve hangisi doğru bilemiyorum. Filmini de izledim ardından ancak filmde farklı bir senaryo işlenmiş, kitabın aynısı olarak beklemeyin. Yine de izlemenizi tavsiye ederim.
Ve gökyüzüne bakıyorum, yıldızlara gülümsüyorum. Biliyorum ki sırf sen olduğun için her bir yıldız gülüyormuş gibi hissedeceğim.
Bence...
Koyun gülü yemeye kıyamadı.
"Sen çok uzaklardan geliyorsun! Kaşifsin! Artık gezegenini anlatırsın bana." Küçük Prens konuştu. "Bizim orası o kadar ilginç değil. Küçücük bir yer. Üç yanardağım var. Bunların ikisi püskürür halde, biri sönmüş. Ama belli olmaz tabii."
"Hiç belli olmaz."
"Bir de çiçeğim var."
"Çiçekleri kaydetmiyoruz."
"Neden? Gezegenimdeki en güzel şey o çiçek!"
"Kaydetmiyoruz. Çünkü çiçekler bugün var yarın yok. Yani geçici."
Bekçi ile Küçük Prens
"Lanet bir iş bu benimki." dedi. "Eskiden akıl ererdi. Sabah söndürür, akşam yakardım. Günün geri kalan saatlerinde dinlenir, gecenin geri kalan saatlerinde uyurdum."
"O zamandan bu yana yönetmelik değişti mi?"
"Yönetmelik değişmedi. İşin kötüsü de bu ya. Gezegen her yıl daha hızlı dönmeye başladı, yönetmelik ise yerinde saydı." Ardından devam etti, "Şimdi gezegen dakikada bir dönüş yapıyor, dinlenmeye bir saniye vaktim kalmıyor. Dakikada bir kez yanıp söndürüyorum."
"Amma da iş ha! Bu gezegende günler bir dakika sürüyor demek!"
"O kadarla kalsa iyi! Biz şurada konuşurken bir ay geçti."
"Bir ay mı?" dedi Küçük Prens.
"Evet. Otuz dakika otuz gün eder. İyi akşamlar."
Feneri yeniden yaktı...