insan aynada kendi yüzüne bakabilmesini mümkün kılabilmek için ne yapıyor?
ışıltılı kalplerimiz olması dileğiyle yazılmış naif ve etkileyici bir metin. içtenlikle sevdim.
kitabın kapağına üç saniye bile bakamadım. korktum.
"insan ara sıra evini yakmalı - ve çıkıp seyretmeli."
aklımdan çıkmıyor. beklemediğim şekilde etkilendim.
o kadar çuk sevdim ki gülüzarı.
gülüzarı keşke tanısam da hep yanında olabilsem diye çevirdim her sayfayı.
okumayı en sevdiğim üslup. iyi ki her kitap böyle yazılmıyor.
dizisini bir-iki bölüm izleyip sevememiştim. kitaptan da aynı hissi almayı bekledim fakat yazarın olayları anlatışı karakterleri benmişin gibi hissettirdiği için bırakamadım. malesf ki sevdim bu aptal kitabı