Oldu işte,ben de şimdi bu dünya denen okyanusta boğuluyorum. Yüzmeyi öğrenemeden şimdi patladı can simitlerim. Boğuluyorum yalnızlıkla birlikte boğuluyorum. Tek başına çırpınmak ne kadar da zormuş! Beni bu sulara alıştıra alıştıra atmadılar ki,aniden buldum burda kendimi. Dalgaların acımasızlığıyla boğuşuyorum.
Ve en korktuğum, çektiğim ıstırapların bir sonu olursa şayet,onları anlamdıramamak, başarıya ulaşamamak olur.
Daha bir çok vakti varmış çoğu şeyin, o zamana kadar yaşıyor olursam o zaman öğrenecekmişim. Kendi hayatlarından bir parça ayırmak zor gelirken beni hiç etmek mi kolay geliyor?
Zorlanıyorum,çırpındıkça dibe batıyorum.
Ve anlıyorum ki ben dibi gördüğümde huzura kavuşacağım.
Bu sulardan bana serinlik yok.