Zaman her şeyi muhafaza eder ama hepsi rengini kaybeder; metal plaklara sabitlenen çok eski plaklar gibi. Işık, zaman, plakaların üzerindeki yüzlerin keskin ve karakteristik nüanslarını siler. Resmi sağa sola çevirmek gerekir, çünkü metalin vaktiyle çehresinin kendine has özelliklerini içine aldığı kişiyi kör plakanın üzerinde tanımak için belli bir ışık kırılmasına ihtiyaç vardır. İnsanın her hatırası da zamanla işte böyle solar. Fakat günün birinde bir yerlerden ışık gelir ve bir yüzü yeniden tanırız.
Mazi, insanın yaşamı için tek neden olunca hep var olan ve tekrarlanıp duran anılar çabucak bitiyor, soluklaşıp kıymetsizleşen uzak görüntülerden ibaret oluyordu.