SENA ÇEVİK ོོོ ོ
@sennacevik
Okuduklarımız ve gördüklerimiz de nasip meselesidir
"Arz-ı hâl etmeye câna seni tenha bulamam Seni tenha bulıcak kendimi asla bulamam"
"Aşkımı anlatma için seni yalnız bulamıyorum ama seni yalnız bulduğumda da kendimi bulamıyorum.”
Reklam
Benim kanaatimce asıl yalnızlık yalnız kalamamaktır. Zira yalnız kalabilmek de bir lütuf ve yalnızlık esasında mukaddes bir şey. Hem çok kıymetli değil mi? Hele ki bu çağda ve bu zamanda. Bunca sesin, bunca gürültünün, bunca kalabalığın ve bunca lüzumsuzluğun arasında yalnız kalabilmek büyük nimet olsa gerek. Tam bunun için diyorum "Asıl yalnızlık yalnız kalamamaktır." diye.
Eskilerin bu geleneği kederi, acıyı ve ayrılığı unutmamak içinmiş.
“Gözyaşı şişeleri" bu bahsettiğim. Eski zamanlarda sevdiği birinden ayrılan ya da sevdiğini kaybeden kadınlar onun acısıyla döktükleri gözyaşlarını cam bir şişenin içinde saklarlarmış. Bir tıpa ile kapatılan bu şişe onlar öldüklerinde mezarlarına dahi konurmuş hatta.
Bir şekilde acılarını unutmuyor ve hatta unutmamak için saklıyorlar yani.
Aşk ile eşkin bir bağı var yani. Gönülden akıp da şişeye bile doluyor.
Göz ruhun penceresi gibi bence. Gören şey beden değil ruh. Sanki beden bir zindan da içine sıkışıp kalmış insan göz penceresinden dünyayı seyrediyor. Ve oradan akan damla da bir damla sudan farklı, çok farklı.
İnsan garip şekilde kuvvetli geliyor bana. Bunca derdi, bunca kederi ve bunca acıyı taşıyabilecek dünyada başka hiçbir varlık yok. Gücümüz buna nasıl yetiyor inan ki hayret ediyorum.
Reklam