“Cezamı buldum, fazlasıyla güvendim kendi gücüme; hatam budur işte, yoksa senin korktuğun şey değil. İlk gençlik ve güzellik değildi benim hayal ettiğim; ben, seni dirilteceğimi, senin artık benim için yaşayabileceğini sanıyordum, oysa sen çoktan ölmüşsün.”
Kendime saygımı bile; sahi, nerede harcadım onu? Meşhur bir terziden elbise ısmarlamak için mi? Kalburüstü bir eve kabul edilmek için mi? Prens P. bana elini uzatsın diye mi? Oysa özsaygı hayatın tuzudur! Nereye gitti o?