Suni teneffüsle yaşatılmazsa her acının raf ömrü var. Annenin ölümü, depremin acısı, açlığın sancısı. Acıyı taçlandırmazsak, geçmişi hortlatmazsak hepsi geçici.Öfke gibi.
“Cezamı buldum, fazlasıyla güvendim kendi gücüme; hatam budur işte, yoksa senin korktuğun şey değil. İlk gençlik ve güzellik değildi benim hayal ettiğim; ben, seni dirilteceğimi, senin artık benim için yaşayabileceğini sanıyordum, oysa sen çoktan ölmüşsün.”