Bir kitabı okurken geçen iki saatin ömrümün bir cok senelerinden daha dolu,daha ehemmiyetli olduğunu farkedince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım..
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Saadeti israf etmekten korkar bir kısmını ilerisi için saklamak isterdim
Yaban kedisi kürkünün içinde,soluk yüzü siyah göZleri ve uzunca burnu ile sergide gördüğüm resmin ta kendisi "Kürk mantolu madonna "ydı.
Kürk mantolu bir kadının portresinin önünde,mıhlanmış gibi durduğumu hatırlıyorum.
Zaten muhitimden uzak duruşumun,vahşiliğimin bir sebebide kitaplarda tanıştığım ve benimsediğim insanları muhitimde bulamayışım değilmiydi?