serdar iyice
@serdariyice
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Çünkü insanlar büyüğe karşı,korkunca, güzele karşı gözlerini yumabiliyor, ezgilere ya da gönül çelici sözlere kulaklarını tıkayabiliyorlardı.Ama kokudan kaçamıyorlardı.Çünkü koku, soluğun kardeşiydi.Onunla birlikte insanların içine giriyordu, yaşamak istiyorlarsa karşı duramıyorlardı.Hem de tam orta yerlerine giriyordu koku, doğrudan kalplerine ve orada akla karayı ayırır gibi ayırıyordu ilgiyle aşağılanmayı, iğrentiyle zevki, aşkla nefreti.Kokulara egemen olan ,insanın kalbine egemen olurdu.
Birdenbire anladı ki, onu normal bir insana dönüştüren güvercin çorbası değil, üfleme hokus pokusu da değil, sadece ve sadece üstündeki birkaç parça giysi, saçının kesimi, bir de o azıcık makyaj maskaralığı olmuştu.
işte,büyük bir eser yaptım ve güzel oldu.Ama kemale ermiş herşey gibi bu da can sıkıntısı vermeye başladı artık.Biraz çekilip bu çalışmayla dolu geçen günün bitiminde kendime,kalbimin odacıklarında küçük bir şölen vereceğim.
Her bitki, her çiçek, her ağaç, her yağlı yemiş ayrı bir işlem istiyordu.Buharı kah harıl harıl kaynatarak, kah orta karar ateste tıkırdatarak çıkarmak gerekiyordu, kimi çiçekse ancak kısık mı kısık alevde terlemeye bırakılırsa veriyordu ennhas yanını.