‘İstiridyenin biri diğerine dert yanar :
‘İçimde yuvarlak ve ağır bir şey var, bana acı veriyor’.
Diğeri, kibirli bir memnuniyet içinde:
‘Şükürler olsun ki içimde hiçbir sıkıntı yok, hem içimde, hem dışımda mutlu ve bütünüm’
O sırada oradan geçen yengeç şöyle der :
‘Evet, mutlusun halinden ve bütünsün, ama şunu söylemeliyim ki; diğer istiridyenin çektiği acının sebebi, içindeki eşsiz güzellikteki incidir‘.