serdar
@serdarq
Student
Orta doğu teknik üniversitesi
Ankara
37 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Mehmed Uzun'un çok güzel bir denemesidir. Kürt dilinin yasak olduğu dönemde yine kürtçe yazdığı bu deneme unutulmuşların sesini duyurmaya çalışıyor. Okurken empati kuruyor , unutulmuşların hüznüne, yaşanmışlıklarına ve uğradığı haksızlıklara ortak oluyorsunuz. Günümüzdeki teknoloji araçlarının, eskiye göre inanılmaz bir ölçüde değişen yaşam koşullarının aksine bu kitap geçmişin acı ve hüznünü içtenlikle anlatıyor. Mehmed Uzun tıpkı bir önceki okuduğum romanında ( Dicle'nin Yakarışı) olduğu gibi bu denemesinde de geçmişin hakikatlerini birinci gözden görmüşçesine aktarıyor. Kürt dilinin unutulmamasına, yaşamasına, gelişmesine en çok katkıyı veren büyük bir değerdir. İncelemeyi son olarak bu denemenin anlam ve önemine ilişkin kendisinin yazdığı bir şiiri ekleyerek bitiriyorum.
Yasak bir alfabeyle yazıyorum şiirlerimi.
Anarşist çicekler kokluyorum.
Devlet sınırlarını ihlal eden kuşlara yardım ve yataklık yapıyorum.
Umudun propagandacısıyım.
Bütün sözcükleri örgütlüyorum.
Artık halkların değil; aşkın, şarabın ve sevginin ayaklanması var.
İlk eylemde sınır dışı oluyorum.
Bana gözlerini yurt eyle.
Mültecin olayım.
Kendi adına bir kimlik çıkart.
Ben biraz da sen olayım...
Reklam
Kitabı okurken aklıma iki şey geldi.
Birincisi Wall-e filmi. Filmde her şeyin makineleştiği, bütün evrende yalnızca bir bitkinin kaldığı ve o bitkinin başarılı bir şekilde korunma serüveni anlatılıyor. Bu kitapta da yine her şeyin makineleştiği, dünyada sayılı kitap eserlerinin kalması ve yine bu kitapların geleceğe nasıl aktarılacağını düşünen insanları konu alıyor. Gelecek nesile yazılmış en iyi dört distopik romandan bir tanesi( Cesur Yeni Dünya, 1984, Biz).
İster miydim her şeyin makineleştiği bir zamanda yaşamak, evimin dört duvarının dev plazmalardan oluşmasını, Shakespeare'ı, Kafka'yı, Hugo'yu okuyamamak?
İstemezdim!
Aklıma gelen ikinci şey ise bana kitap okumayı daha çok sevdiren arkadaşım. Sahilde sessiz bir yer bulup kitap okudum, kütüphaneye gidip kitap okudum, gölette bankta kitap okudum. Kim ne derse desin okumaya devam edeceğim. Siz de okuyun, okutun, sevdirin.:)
Victor Hugo idam cezasını mükemmel bir ahlaki değerle ve tezleriyle beraber ortaya koyarak bunun yanlışlığını, idamın çözüm olmadığını, cezayı çekenin sadece mahkum değil ardında bıraktıklarının çektiğini ve bu cezanın Tanrı tarafından verilmesi gerektiğini savunur. Kitabın diyalog türündeki onsozundeki topluluğun politika anlayışları ve bencil düşünceleri daha kitabı okumadan eleştirel davrandıklarını ve bu durum ise kitabın önyargı nedeniyle insanlar tarafından farklı bir bakış açısının kullanmasına ve yine yazarın ele aldığı konuyu değersizleştiriyor. okunması gereken kitaplar listesine eklenmeli..
Puan vermedi·1724 syf.··
Beğendi
·2021 17. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 13 Ocak 2021 17:52
Kitap tam olarak" Nasıl insan olunur?" sorusunun cevabını veriyor.Jean Valjean tam manasıyla Victor Hugo'nun da dediği gibi 'aziz' bir insandır. Günümüzdeki insanların şikayetlerini çok anlamsız buluyordum zaten ve bu kitap da bu inancımı tazeledi. Zaman zaman heyecanlanarak, zaman zaman sevinerek ve gülerek, zaman zaman endişelenerek ve yine zaman zaman yaş dökerek okuyorsunuz kitabı...
Sefillerin her zaman var olduguna inanacaksınız. Onların insanliklarini kendi ahlaki değerlerinizle empati kurmaya zorlayacaksınız kendinizi. Ve ahlaki degeriniz aziz bir değer ise mutluluğa kavuştuğunuzu, vicdanınızın rahatladığını hissedeceksiniz.
Fedakar insanların vicdanının rahatliginı, Fantine gibi annelerin çaresizliğini, Cosette gibi çocukların ufacık bir iyiliğe muhtaç olduğunu okudukça insanlığınızı sorgulayacaksınız.
Kim bilir belki de bu yolculuk bizi ulaşmamız gereken en yüksek yere ulaştıracaktır..
