Odabenim
@serdengecdi
Bizim yaşlarımız sözlerimizden akar
Şu anda okuduğu kitap
Biz medeniyeti kemiklerimize kanla kazıdık. Başarılarımızı biz olarak üstlenirken, kaybedince ben demeyi bildik. Gerçek sanata saygımızı koruduk. Olay ya durumlara elimizden geldiğince farklı pencerelerden baktık, anlayış gösterdik. Ama köylü bilindik, ama cahil, ama kalın kafalı. Kendi irademizi, gururumuzu ayaklar altına alıp insan kalmayı denedik. Yapamayacak gibi olduk, insan kalamayacak gibi lakin sonunda kalabilmeyi becerdik. Her daim güç bizdeydi lakin kötüye kullanmamayı seçip aldatmaya, hor görülmeye, aşağılanmaya layık görüldük. Ölenlerimizin vebali, günahı, ahı yakalarından hiçbir zaman düşmeyecek.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
enkaz altında kalan bir yaralının son çağrısı hatta
bir asker annesinin etmiş olduğu en içten duamsın
Üzerime geliyor depresyon yine bak
tabii beni çabuk ele veriyor bu surat
gece boyu düşünüp yine uyuyamamak
rüyamda görünce seni konuşuruz...
Ravend
Sevilmediği, anlaşılmadığı bir topluluğun içinde yaşamak zorunluluğunu kabullenmekten başka çaresi kalmayan insan suça da meyilli olur intihara da. Farklı olma çabası özenmekten ve kibirden değil hala yaşıyor olup olmadığını kontrol etme isteğindendir. Çabaları yaşadığını anlamasına yeterli gelmediğinde yazmaya başlar. Okuyanların hepsine yakını tarafından konuşulan dille yazamadığını bildiği halde. Ve nihai sona ,belki de bu başlangıçtır, varmak için kalan tüm insansı değerlerini hızlıca yitirir. Çocukça oyunlar oynar son zamanlarında. Kulağını keser, konuşmaz hiç, ölüm provası yapar. Ve geberip gider.