Odabenim
@serdengecdi
Bizim yaşlarımız sözlerimizden akar
Şu anda okuduğu kitap
İnsan içine çıkamaz oldum. Huzursuzluk et yiyen bakteri oldu vücuduma. Biri beni görür de suratı bir milim aşağı iner korkusundan kimsenin yüzüne bakamıyorum. Tek yapabildiğim sessizce acı çekmek. Çığlık atma isteğimi dizginleyebilmek için ormanların arasına karışıyoru kimseler duymasın diye. Ama absürt şekilde birileri görsün diye yazmaya devam ediyorum..
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
kitabına hayran olunan bir yazarın kendisiyle tanışıldığında yaşanan hayal kırıklığıyım. Yokluğu özlemle anılan bir adamım. Varlığı tüm kötü sıfatları yakıştırmaktan çekinilmeyen. Keşke ölsen denilen babayım. Öldüktan sonra ömür boyu pişmanlığa sebep olan. Baştan aşağı veremim ben. Dünya beni sindirmek için tüm kozlarını kullanıyor.
İhtimaller dünyasında yaşayıp, kesin kararlarla geleceğimize yön vermemiz ne kadar da üzerine tartışılası bir konu.
En azından en büyük kazığı insanlardan yemiyoruz tanrı diye bir kurum var sağolsun kulak arkanda delik yok bari oraya sokmayayım demiyor
rüyalar annemi öldürmeyin artık
beni ilaçlarla güldürmeyin
bırakın, yanayım söndürmeyin
kendimi boş yere dövdürmeyim