Toprakları kederden başka mahsul vermeyen, harap bir ülke uzanıyordu göz alabildiğine. Her bir yeşi yaprak, her bir ot ve tahıl tanesi, en az ülkenin sefil insanları kadar aciz ve korumuştu. Her şey boynunu bükmüştü; mahzun örselenmiş ve kırık döküktü.Haneler, çitler, evcil hayvanlar, erkekler, kadınlar, çocuklar ve onlara can veren toprak; hepsi tükenmişti.