Bense içimde ona gizli öfkeler biriktiriyordum. Öfkeliydim çünkü bunu hak edecek hiçbir kabahat işlemiyordu. Öfkeliydim çünkü karanlığım aydınlığının yanında daha da belirginleşiyordu. Öfkeliydim çünkü iyiliği, masumiyeti ve kendisine reva gördüklerimi hak etmeyişi ile müthiş canımı sıkıyordu. O ışıl ışıl parladıkça benim pul pul olmuş boyalarım iyice dökülüyordu.
suçluluk duygusu özünde zayıf bir histir. korku ya da öfke, kıskançlık gibi duygulardır güçlü olan duygular. korku ve öfke içindeyken insanın uykusu gelmez. suçluluk duygusu yüzünden uyuyamayan kahramanların olduğu film ya da dizileri görünce gülüyorum. hayattan bihaber senaristler nereden buluyorsa böyle hikayeleri.