Veysiye Celen
@servey
gülümse :)))
Zülfü Livaneli'nin kitaplarını okumaktan hep keyif aldım. İlk defa tarihsel bir romanını okudum. Efendi-köle ilişkisini kölenin gözünden anlatarak ezilmenin insanda yaşattığı gelgitleri görebiliyorsunuz. Efendinin anlatışıyla çok daha başka birşey çıkardı ortaya.Sadece içimden, Osmanlı zamanında dönen entrikalardan kaynaklı bir iticilik hissetmedim değil.7 yaşındaki birinin tahta çıkması kadar saçma birşeyin başka bir toplumda olup olmadığını merak ettim. Haremdeki kızların tekdüze ve mide bulandıran yaşantılarını, devşirme toplumun yüzümüze çarpmasını, otorite ve gücün bir anneyi yada kardeşleri farklı bir boyuta taşıyabildiğini gördükçe, bir kez daha şaşırıyorum.O zamanda yaşamadığımız için şanslıydık.Gerçi bu zamanda yaşamanın ayrı bir şanssızlığı var.Okunmalı...
Türk edebiyatının bir baş yapıtı diye anılan kitabı, sürekli okumak istedim. Belki de beklentimi yok yüksek tuttuğum içindi bu tatminsizlik. Yazarın iç dünyasını okurken kendimi gördüğüm çok oldu. İç dünyamda beş yaşımda fotoğraf çektirdiğim o ağacın altındaydım, sonra da oğlumu elime verdikleri o anda, sonrasında lise öğretmenimin sorusuna cevap veriyordum, hemen arkasından anneannemin mezarında dua ediyordum. İç dünyamızdaki yolculukları, tasvirleri, ne yaptığını bilmedikleri bir müessesenin aslında çok önemli işler yaptığını kendilerini nasıl inandırdıkları müthişti. En sonunda denetleyen ekibin birşey yapmıyorsunuz demesi kadar gerçekti yaşadığımız hayat.
