birsessizlikhali

birsessizlikhali
@sessizbiriz
Anlam müptelâsıyım, manâ düşkünü, ahenk dilencisi..
📚🔔 Tatil zili çaldı! Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞 Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
“Hallederim. Benim olayım bu..”🕊️
“Allah’ın oku dediğini okumayanlara hiçbir şey anlatamazsınız.”
Duygular
Işıklı yol..
Şehrin en güzel sokağıydı orası. Akşam olunca iki sıra hâlindeki lambalar aynı anda yanar, kaldırımların üzerine altın sarısı bir ışık dökülürdü. İnsanlar fotoğraf çekinmek için gelir, çocuklar bisiklet sürer, sevgililer el ele yürürdü. Herkes o sokağa “Işıklı Yol” diyordu. Kimse bilmiyordu… Bazı yollar ışıkla değil, üzerinde bırakılan insanlar yüzünden aydınlık görünürdü. ⸻ O adam her akşam saat sekizi beş geçe aynı banka oturuyordu. Kış… Yaz… Yağmur… Kar… Hiç fark etmiyordu. Elinde eski bir saat, cebinde katlanmaktan kenarları yıpranmış bir mektup vardı. Ne telefon çıkarıyordu cebinden… Ne de bir kitap. Sadece yolu izliyordu. Sanki birini bekliyordu. İnsanlar onu yıllardır görüyordu ama kimse yanına gidip “Kimi bekliyorsunuz?” diye sormuyordu.
Duygular
Kalbimin sessiz duası 79..
Allah’ım… Bugün bana, olaylara sadece gözümle değil, gönlümle bakabilmeyi nasip et. Çünkü biliyorum ki bazen canımı yakan şey, aslında beni daha büyük bir acıdan koruyan görünmez bir rahmet oluyor. Ben sadece ayağıma batan dikeni hissediyorum; Sen ise o yolda karşıma çıkacak çiviyi de biliyorsun. Rabbim… Ne olur bana, her olayın ardındaki hikmeti görebilecek bir kalp ver. Çünkü insan bazen yaşadığı acının nedenini hemen öğrenemiyor. Bir kapı kapanıyor, üzülüyor. Bir hayali erteleniyor, kırılıyor. Bir duası gecikiyor, kendini unutulmuş sanıyor. Oysa Sen, kulunu ihmal etmiyorsun; sadece onu, göremediği tehlikelerden koruyorsun. Allah’ım… Bazen kendi kendime soruyorum: “Neden benim başıma geldi?” “Neden bu kadar bekliyorum?” “Neden hâlâ yol açılmadı?” “Neden dualarımın cevabını göremiyorum?” Sonra kalbime bir sessizlik iniyor… Ve sanki Sen bana şöyle diyorsun: “Kulum… Sen sonucu görmüyorsun ama Ben sonunu görüyorum. Sen kayıp sandığın şey için üzülüyorsun, Ben ise seni o kaybın arkasındaki daha büyük acıdan koruyorum. Sen beklediğini sanıyorsun, Ben seni hazırlıyorum. Sen gecikme diyorsun, Ben zamanı olgunlaştırıyorum.” Allah’ım… İşte ben o sesi hiç kaybetmek istemiyorum.
Duygular