Allah’ım…
Bugün bana, olaylara sadece gözümle değil, gönlümle bakabilmeyi nasip et. Çünkü biliyorum ki bazen canımı yakan şey, aslında beni daha büyük bir acıdan koruyan görünmez bir rahmet oluyor. Ben sadece ayağıma batan dikeni hissediyorum; Sen ise o yolda karşıma çıkacak çiviyi de biliyorsun.
Rabbim…
Ne olur bana, her olayın ardındaki hikmeti görebilecek bir kalp ver. Çünkü insan bazen yaşadığı acının nedenini hemen öğrenemiyor. Bir kapı kapanıyor, üzülüyor. Bir hayali erteleniyor, kırılıyor. Bir duası gecikiyor, kendini unutulmuş sanıyor. Oysa Sen, kulunu ihmal etmiyorsun; sadece onu, göremediği tehlikelerden koruyorsun.
Allah’ım…
Bazen kendi kendime soruyorum:
“Neden benim başıma geldi?”
“Neden bu kadar bekliyorum?”
“Neden hâlâ yol açılmadı?”
“Neden dualarımın cevabını göremiyorum?”
Sonra kalbime bir sessizlik iniyor…
Ve sanki Sen bana şöyle diyorsun:
“Kulum… Sen sonucu görmüyorsun ama Ben sonunu görüyorum. Sen kayıp sandığın şey için üzülüyorsun, Ben ise seni o kaybın arkasındaki daha büyük acıdan koruyorum. Sen beklediğini sanıyorsun, Ben seni hazırlıyorum. Sen gecikme diyorsun, Ben zamanı olgunlaştırıyorum.”
Allah’ım…
İşte ben o sesi hiç kaybetmek istemiyorum.