birsessizlikhali

“Nasip, müyesserdir.”

YurdunuArayanMuhacirKuşu isimli okura yanıt verildi

Üst üste zorluklar geliyorsa bir konu hakkında o zaman Rabbimin bildiği vardır. Saplanmamak gerekir. Kendimizi tüketmemek gerekir.

Reklam

“Sizin Allah’tan başka ne bir dostunuz ne de bir yardımcınız vardır.” Bakara, 107 Allah’ım… İnsan bunu bazı şeyleri kaybedince daha iyi anlıyormuş… Herkesin yanında kalacağını sanarken gitmesini, “asla bırakmam” diyenlerin bile bir gün yabancı gibi olmasını görünce… Kalabalıkların ortasında bile içinin neden bu kadar yalnız hissettiğini anlayınca… Ve en sonunda dönüp sadece Sana sığınınca… Çünkü gerçekten… Bu dünyada insanın kalbini tamamen bilen tek dost Sen’sin Allah’ım. Rabbim… Bazı insanlar vardı, iyi gelir sandım. Bazı yollar vardı, huzura çıkar sandım. Bazı hayaller vardı, gerçekleşirse tamam olurum sandım. Ama zaman geçtikçe anladım ki; insanı tamamlayan şey insanlar değilmiş, San’a yakın hissedebilmekmiş. Çünkü insan bazen herkesin yanında olup yine de eksik hissediyor. Ama Sen’in huzurunda… İlk defa gerçekten anlaşılmış hissediyor. Allah’ım… Bugün sana, kimseye anlatamadığım o yalnızlık hissiyle geldim. Hani insan bazen konuşsa bile anlaşılmayacağını düşünür ya… İşte öyle zamanlardan geçiyorum Rabbim. Kalbimde susturduğum şeyler çoğaldı. İçimde kimsenin bilmediği savaşlar büyüdü. Ve ben güçlü görünmeye çalışırken sessizce yoruldum. Ama biliyorum… Ben herkese uzak hissetsem bile, Sen bana şah damarımdan daha yakınsın.

Bir Okur isimli okura yanıt verildi

Amin 😊

birsessizlikhali

Arş-ı A'lẩ' da cemâlin aksini seyr eyleyen cân ben idim, Perde-i kevn ü mekâna düşüp âh u figâna şâyân ben idim.

Bir zamanlar Arş-ı A'lâ ufuklarında ilâhî güzelliğin akislerini temaşa eden bir cân idim; şimdi ise varlık ve zaman perdeleri arasına düşmüş, ayrılığın ateşiyle inleyen bir garip oldum.

Takip Önerileri

birsessizlikhali

“Nasip, müyesserdir.”

*Müyesser: Kolaylıkla ortaya çıkan.

birsessizlikhali

Bir Gün Herkes Gider Sanmıştım..

Yağmur o gün sanki sadece şehre değil, insanların içine de yağıyordu. Otobüs durağında herkes birbirinden kaçıyormuş gibi başını eğmişti. Kimse kimseye bakmıyor, herkes kendi sessizliğini taşıyordu. Soğuk, insanın tenine değil de kalbine işleyen türdendi. Arka tarafta, kırmızı kapüşonlu bir çocuk oturuyordu. En fazla sekiz yaşlarında. Ayakkabılarının biri bağcıksızdı. Elleri küçücük olmasına rağmen montunun cebine sıkıca saklanmıştı. Sanki dünya onu üşütmüş gibi… Kimse fark etmiyordu onu. Ama tam o sırada, durağa yavaşça bir adam geldi. Otuzlu yaşlarının sonunda… Yorgun yüzlü. Elinde eski bir kitap vardı. Adam çocuğun yanına oturdu ama konuşmadı. Bazı insanlar vardır… Sessizliğiyle “Ben de kırıldım.” der. Çocuk bir süre sonra başını kaldırıp adama baktı. “Abi…” dedi usulca. “Bir insan herkesi kaybedebilir mi?” Adam önce cevap vermedi. Sanki soru ona değil de geçmişine sorulmuştu.

Bir Okur isimli okura yanıt verildi