Yüreğime senin adını nasıl ezberlettiysem sen yokken bile unutmadi. Gördüğü her mavide senin adını fısıldadı kulağıma.
Ne zaman şu kalbi başkasına açmaya meyletsem izin vermedi. Sahibi var, dedi.
"Beni tanıdığını mı düşünüyorsun sen gerçekten?" dediğimi, ağzımdan kelimeler çıktıktan sonra algılamıştım.
Hafif bir tebessüm oluştu dudaklarında. "Daha fazlası," dedi ilk defa içi sıcacık eden bir sesle. Bakışları yüzümün her köşesinde gezindi. "Ben seni ezbere biliyorum Gökçen,”