Sevaland
@sevaland
124 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Cenazede sürekli bana sarılı ağlayan insanlara, başımı okşayıp, "Artık bize emanetsin," diyen koca koca askerlere, kendinden geçmiş bir şekilde ağlayan anneme öylece bakakalmıştım. Ben, babamın cenazesinde aglayamamıştım bile. Ama paramparça olmuştum. Benim yaşadığım şeylerin aynılarını Murathan ve ablalarının da yaşadığına emindim. Her şehit çocuğu yaşardı. "Şehitler ölmez!" diye bağırıp durmuşlardı cenaze boyunca. Şehitler ölmüyorsa benim babam neredeydi?
"Bizim babamız da böyle mi olacak?" Diye sordu Gökçen usulca. Küçüktü ama ölümü biliyordu. Ölüm, gidildiği zaman geriye dönmeyen bir yerdi.
"Olmayacak!" Dedi Murathan sertçe. "Konuşma öyle."
Gökçen sustu. Kollarini Murathan'ın boynuna daha sıkı sardı. Birbirlerini sıkıca tutarak karşılarındaki manzarayı izlediler. Ağlayanlar, bağıranlar, bayılanlar...
"Sadece asker babalar mı ölür, Kepçük?" Diye mırıldandı Gökçen.
"Hayır, Pamuk. Diğer çocukların babaları da ölebilir."
Gökçen kısa bir süre sessiz kaldı. "Ben büyüyünce tüm çocukların babalarını iyileştirmek için doktor olacağım," dedi kısık bir sesle. "O zaman hiçbir baba ölmez."
Murathan'ın gözlerini karşısındaki manzaradan ayıramadı. Aklımın bir köşesine kazıdı. "Ben de asker olacağım," diye mırıldandı, "Herkesi korumak için ben de babalarımız gibi asker olacağım."
"Ya o zaman sen de ölürsen?" Diye sordu Gökçen.
"Askerler ölmez, şehit olur," dedi Murathan sertçe. Babası hep böyle derdi. O, babasından böyle görmüştü.
"Tamam," dedi Gökçen kısık bir sesle. "O zaman ya sen de şehit olursan?”
Kısa bir süre sessiz kaldı. "Ne o, Pamuk?" Dedi yarım bur gülüşle.” Ölürsem üzülür müsün yoksa?"
"Hayır. Legolarının hepsini ben alirim."
Farklı farklı hikayelerle anlatılan hepsinin temelinde yalnızlık olan hayatlar. Hepsi de ayrı güzeldi, hem ağladım hem güldüm, çok duygulanıb çok eğlendim. “Tıkırtı” da nasıl beklenmedik şekilde ağladıysam, “Nokta Nokta Gül”de de qynı şekilde çok güldüm. Seyahat zamanı dinlemek için muazzam bi’ kitaptı
