Gün bitti sevdiceğim;
Geriye kalan posa.
Bu serin güz akşamında
Geç otur karşıma sessizce,
Devam et ördüğün hırkaya.
Gün bitti lâmbayı hazırla;
Işık kalmadı girecek odamıza.
Çek perdeleri sevdiceğim;
Kanadı kırık bir akşam
Zonkluyor durmadan dışarda.
Sen bugünden yarma
Birazcık umut sakla.
“Sevdiceğim, yaşam ne denli güzel, yalın ve iyi olabilirdi ama düştüğümüz duruma bak! İşte ben, yüreğim en küçük solucan için dahi sevgiyle olup yaşıyorum ama şimdi Epir Dağları’ndayım ve elimde bit tüfek insan öldürüyorum! Hayır, artık insan denilmeyi haketmiyoruz.”
