Sandor Marai "Mumlar Sonuna Kadar Yanar"
İhanet ve sadakat nedir? Peki ya sevgi ve nefret?
İnsan aşkına ya da dostuna aynı anda hem ihanet edip hem sadakat besleyebilir mi? Hem büyük bir tutkuyla sevip hem de tiksintiyle karışık nefret edebilir miyiz?
İnsanoğlunun sınır tanımaz duygularla varoluşuna; edebiyatın en ince anlatım detaylarıyla, sadelik ve samimiyet dolu duygularla odaklanan Sandor Marai; usta bir ressamın ender bir manzarayı renklerle emsalsiz hale dönüştürmesi gibi, ayrıcalıklı bir roman yaratmış.
#mumlarsonunakadaryanar #sandormarai #yapıkrediyayınları #kitap #kitaptavsiyesi
UYANIŞ ‘U’ KIYAM-ET
“Ezber edilmiş” değil ”ögrenilmiş” sevgiler yaşayın… Böyle doğan “hakiki sevgi” sizi önce kendiniz ile buluşturur.
Arayış içerisinde olan insanın yolunu,çokluğu bulabilmek için hayat yolculuğunda Kur’an ayetleri ile kendi hayat yolculuğumuzda,hayallerimizi dışarıda ararken karşılaştığımız güçlüklerde,acılarda,aldığımız yaralarda,mutluluğumuzda kendi özümüze giden, kendi hicretimize giden yolculuğumuzu yazarımız açıklarken;
Her gelen güzellikleri de iyilikleri de mucizelerin de tesadüf olmadığını bize bir yaşatan olduğunun bilincinde olarak sevgiyle,sabırla kabul ettigimizde hayatımızın değişecegini,hayallerimizin,özlemlerimizin,sevgilerimizin,başarılarımızın birçok nedenle aradığımız hazinenin aslında kendimizde,nefesimizde,aklımızda,kalbimizde olduğunu keşfettiğimizde bütün güzellikleri bize bağışlayan bir elçinin,verenin oldugunu gördüğümüzde işaretleri okumaya başladıgım DENİZ ERTEN’in kaleminden sade,anlaşılır bir dilde okuyoruz.__
Reklam
#okudumbitti
Maggie O'Farrell'in Evlilik Portresi adlı romanını bitirdim.
Lucrezia'nın en çok beni etkileyen özelliği hem güçlü hem de pasif olmasıydı. Sarayın ona yüklediği görevleri yerine getirmek zorundaydı ve o kadar kalabalığın içinde aslında yapayalnızdı. Çok yalnız bir prenses, çok yalnız bir kadındı.
Roman, saray evliliklerinin aşk ve sevgi üzerine değil; güç, çıkar ve hâkimiyet üzerine kurulduğunu gösteriyordu. Bu yönüyle beni oldukça düşündürdü.
Kitaptaki en gerilimli bölüm Lucrezia'nın boğulma sahnesiydi. O bölümü okurken gerçekten çok etkilendim.
Lucrezia'nın yerinde olsaydım büyük ihtimalle onun gibi davranırdım. Çünkü içinde bulunduğu koşullarda kendi kararlarını vermesi kolay değildi. Bir prenses olarak ondan beklenenleri yerine getirmesi gerekiyordu.
Tarihsel bir karakter olmasına rağmen Lucrezia bana son derece gerçek geldi. Duygularını, korkularını ve yalnızlığını hissedebildim.
Romanda en çok dikkatimi çeken sembol evlilik portresiydi. Bu portre bana sadece bir resmi değil, Lucrezia'nın gerçek kimliği ile insanların onda görmek istediği kişi arasındaki farkı da düşündürdü.
Kitap, kadınların tarih boyunca yaşadığı bazı zorlukların hiç değişmediğini gösterdi. Aradan yüzyıllar geçmiş olsa da bazı mücadelelerin hâlâ devam ettiğini görmek üzücüydü.
Bence Lucrezia'nın asıl mücadelesi hayatta kalmak değil, kendi kimliğini korumaktı.
Kitabı bitirdiğimde hissettiğim baskın duygu ise üzüntü oldu. Çünkü Lucrezia'nın hikâyesi bana çok gerçek geldi. Onun yalnızlığına, çaresizliğine ve elinden alınan seçim hakkına üzülmeden edemedim.
Yunus Emre olmadan önce… O da bir insan!
Yunus Emre’yi her zaman sevmişimdir. Tasavvufa duyduğum ilgi ve bazı şiirlerini ezbere bilecek kadar benimsemiş olmam, Od’u okumam için zaten yeterli sebepti. Hatta yıllar önce öğrencilerimle yürüttüğümüz bir eTwinning projesinde her hafta farklı bir Yunus Emre şiirini incelemiş, seslendirmiş ve onu gençlere tanıtmaya çalışmıştık.
Bu yüzden Od’u elime aldığımda yalnızca bir roman okumadım; zaten ilgimi çeken bir dünyanın içine girdim.
İskender Pala, bu kitapta Yunus Emre’yi menkıbelerin ve efsanelerin içinden çıkarıp ete kemiğe büründürmeye çalışıyor. Karşımızda doğrudan bir evliya değil; acı çeken, kaybeden, öfkelenen, sorgulayan ve dönüşen bir insan var. Romanın gücü de burada yatıyor.
Kitap boyunca Anadolu’nun karmaşık siyasi yapısı, Moğol istilalarının bıraktığı yıkım, kıtlıklar, göçler ve insanların tutunmaya çalıştıkları manevi değerler de hikâyenin önemli bir parçası hâline geliyor. Yunus’un yolculuğu sadece bir dervişin hikâyesi değil; aynı zamanda zor zamanlarda anlam arayan insanların hikâyesi.
En çok hoşuma giden noktalardan biri ise tasavvufun kuru öğütler hâlinde anlatılmaması oldu. Sevgi, sabır, nefis mücadelesi ve insanın kendini tanıma çabası olayların içinde kendiliğinden yer buluyor. Bu yüzden kitap yer yer bir tarihî roman, yer yer bir iç yolculuk, yer yer de insanın kendisiyle hesaplaşması gibi hissettiriyor.
Od’u bitirdiğimde aklımda kalan şey Yunus Emre’nin şiirlerinden çok, o şiirleri ortaya çıkaran insanın geçmek zorunda kaldığı yollar oldu.
youtu.be/aqT7Q1JLQpM?is=...
..Charlie’nin benliğinin tüm parçaları..
yaptığı çalışmaya odaklanmıştır..
..bu.. güzelliğin, sevginin, gerçeğin bütünleşmiş hali.. mutluluğun ta kendisidir..
..yaptığı şeye aşıktır..
..kimse (bilimsel) projenin faydalı bir şeyle sonuçlanacağını ÖNCEDEN BİLEMEZ.. ..genellikle.. araştırmalarımızda neyin olduğunu değil, NEYİN OLMADIĞINI öğreniriz.. olayı devralan kişi.. en azından NE YAPMAMASI GEREKTİĞİNİ öğrenmiştir..
..AŞKIN GİZEMİNİ anladığımı söyleyemem, ama bu yaşadığım şey.. kendimden daha büyük olan bir şeyin parçası olmaktı..
..sen eskiden sahip olduğun bir şeyi kaybettin. senin bir GÜLÜMSEMEN vardı.. sıcacık, gerçek bir gülümseme..
Ayrılık çoğu zaman sevdaya dahil değildir1000Kitap
Okumaya şimdi başlayacağım kitabı ama okumadan önce şunu söylemek isterim ki ayrılık sevdaya dahil değildir. ( Bence) Belki çok zaruri durumlar oldu da insanlar bu yola başvurdu da ayrıldılar ,istisnalar olabilir lakin istisnalar bazen kaideyi değiştirmeye yetmez . Çünkü ayrılık denilen şey çoğu zaman bireyler arasında artık kurtuluşun tek anahtarı olarak yeni bir sayfa açma niyetiyle sonda girdikleri bir yoldur ve bence bazen gerçrketen ayrılık gereklidir. Biribirini tüketmekten başka bir işe yaramayacak olan sıkıntılı bir birlikteliktense ayrılık nimet gibi bir şeydir.
Reklam
Reklam