... aynı mücadeleyi veren başka insanlar olduğu gerçeğiyle bile güç bulabiliriz. Bu zorlukları tek ben yaşıyorum zannederken aslında onların da savaş verdiğini fark edebiliriz. Acımız varlığını korusa da, ağırlığının bir şekilde biraz olsun hafiflediğini hissedebiliriz. Yaşamı boyunca kuyuya hiç düşmemiş bir insan var mıdır diye düşündüğümüzde, bunun mümkün olmadığını fark edebiliriz.
"İnsanın en büyük sınavı, kimsenin görmediği yerde kim olduğudur." der Stefan Zweig.
Alkışın olmadığı, övgünün sustuğu, kimsenin şahitlik etmediği o anlarda ortaya çıkan hâl, insanın gerçek "ben"idir."
"Derken bunca zaman boyunca kucakladığımız doğru cevabın aslında yanlış olduğunu fark ettiğimiz o an gelirdi. O zaman tekrar başka bir doğru cevaba tutunup yaşamaya devam ederdik. İşte bu bizim küçük sıradan yaşamımızdı. Böyle böyle doğru cevaplarımız sürekli değişime uğrardı."
"Kucaklayıp yaşayamayacağım şeyi kucaklamaya çalışmam bir hataydı. İyi yaşamanın bitirmen gereken şeyleri bitirerek yaşamak anlamına geldiğini bu defa öğrendim. Ne kadar çok insan korktuğu için, başkaları ne der diye endişelendiği için ya pişman olursam diye düşündüğü için bitirmeye cesaret edemeyip geçiştiriyor biliyor musun? Ben de öyleydim işte. Ama artık özgür hissediyorum."