Acılarından gözlerini kaçırmak ve kendini kaybetmek, acı çeken için çakırkeyif bir hazdır. Vaktiyle dünya bana çakırkeyif bir haz ve kendimi kaybetmek gibi geliyordu.
...ben de onunla dünyamı terkederdim... Sormazdım, nereye gidiyoruz, orada ne kadar kalacağız... Başımı çevirip arkamda bıraktıklarıma bile bakmazdım... Adımı, paramı, malımı, mülkümü, onurumu o adam uğruna feda ederdim... Sokakta bir köşeye oturur dilenirdim de... Benden isteyeceği aşağılayıcı her şeyi yapardım. O anda yanıma sokulup bana sarılsaydı, bir şeyler fısıldasaydı, utanç ve saygı denen şeyleri bir kenara kaldırır atardım... Ben o anda kendimi öylesine yitirmiştim. Kendinden geçmiş bu insan da ne benim ne de kadın ruhumun farkındaydı.