Hem Sıkıntı Hem HüzünŞiir
Hem sıkıntı hem hüzün ve yok el uzatacak kimse
İçinin daraldığı bu dakikalar...
İstekler!... Boşuna ve sonsuzca istemenin yararı ne?
Ve yıllar geçmede, en güzel yıllar!...
Sevmek... Fakat kimi? Değmez emeğine bir an için,
Ve yok olanağı sonsuz bir aşkın.
Kendi ruhunda da kalmamış izi geçmişin:
Yitirmiş anlamını sevinçlerin, acıların...
Tutkular mı? Gönlün o tatlı ağrısı da
Mantığın sözü önünde silinip gidecektir;
Ve yaşam, çevrene soğuk bir dikkatle baktığında
Boş ve aptalca bir şakadan başka nedir...
Mihail Yuryeviç Lermontov
Mihail Yuryeviç Lermontov
Sevmek, kendinden çıkıp bir başkasına uzanmaktır. Bitikliğin ilk ilacı başka bir kalbe değmektir. Bir ihtiyarın elini tutmak, bir çocuğun gözünün içine bakmak, kapı komşusunun halini hatırını sormak gibi küçük ama hakiki temaslar. Sevgi, verdikçe çoğalan tek hazinedir; insan başkasına su taşırken kendi içindeki kuyunun yeniden dolduğunu fark eder.
• 
M. Kemal Sayar
M. Kemal SayarReklam
Söylesene Aziz Ceylan…
Sevmek neydi sahi?
Bir kalbe bütün varlığınla inanıp,
sonra o inancın tam ortasında yarım bırakılmak mıydı?
Yoksa insanın en çok güvendiği yerden,
en savunmasız hâliyle sessizce düşmesi mi?
Gittiği gün…
Sanki hiç birlikte yürünmemiş gibi.
Aynı yollar, aynı taşlar, aynı gökyüzü duruyor ama
onunla anlam kazanan her şey birden yabancı.
İnsan nasıl dayanır Aziz Ceylan?
Göğüs kafesini içeriden kemiren o boşluğa…
Adı konmamış, tarifi olmayan o eksilmeye…
Sevdiğini sandığın insanın
bir gün “hiç kimse”ye dönüşmesini nasıl kabul eder bir kalp?
Ben onu herkese anlatmıştım.
Sanki anlatırsam kalacakmış gibi…
Sanki herkes bilirse, o da gitmeyecekmiş gibi…
“Bakın” demiştim,
“dünyanın gürültüsünü susturan bir yer var içimde.”
"Biliyorum ki seni sevmek fransa'ya ihanettir. Ama seni sevmemek kalbime ihanet olacak."
Demir Maskeli Adam
Şiire ait bir kadın
Kadına ait bir adam
Adama ait bir sevda
Aşkına sahip çıkmak haysiyetli adam işidir
Lakin haysiyet dediğin, bıçak sırtı bir coğrafya.
Yürürsün, ayaklarında paslı bir çivi, kalbinde eski bir töre.
Kimse sormaz adama: "Bu yokuşu neden tırmandın?"
Kimse bilmez, aşk, bir infazın başlangıcıdır bazen.
İnsan, kendi uçurumuna kendi eliyle kurar darağacını.
Bak, şafak söküyor yine, İstanbul'un sırtında bir yorgunluk.
Sokaklar tenhalaşır, korkular billurlaşır.
Bir adam, kendine dönen bir sürgün gibi bakıyor aynaya.
Eğilse boynu, sevdası kanayacak..
Doğrulsa, göğü delen bir kederin tam ortasında kalacak.
Eskidi dünya, kelimeler bile pas tuttu.
Ama unutma,
sevmek bir meydan okumadır çağa.
Ve haysiyet, o meydanda dimdik durabilmektir.
Bir kadının bakışında saklı olan o kadim yangını,
kendi küllerinle yeniden tutuşturup
yenilginin zırhını, zaferin gömleği gibi giyinmek!
Zira, sadece kaybedenler bilir aşkın ağırlığını.
Ve haysiyetli adam, o ağırlığı taşımak için
ömür boyu, kendi gölgesini bile kendine düşman eder.
Haysiyetli adam haysiyetli sever.
Ve sevdası meze olmaz masalara.
Lâldir aşkın dili, sırdır aşk
Anlatılmaz masallarla.
✍️ 
Murat
MuratReklam
Reklam