Şevval
@sevovdz
“sen merhametli bir
çocuktun küçükken.
hangi kırıklar seni
böyle keskinleştirdi de
başkalarını kül eden bir
insana dönüştün?”
YARALASAR
Uzun yıllar sonra Türkiye'ye görev için gelen bir ajan, daha uçaktan iner inmez planlarına dahil ettiği mahkûm kızı çıkarmaya gidiyordu cezaevine. Bunu yaparken gelecekte bu kıza 'karım' diyeceğini bilmiyordu ve o mahkûm kız özgürlüğüne kavuşurken pencereden dışarıyı seyreden adama kaçamak bakışlar atıyordu...
Yetiştirme yurdunda daha çok küçükken bir katil tarafından damgalanan otuz çocuk. Bu otuz çocuğun içinde birbirlerine aile olan yedi kişi...
Damgalandıktan sonra yolları ayrılan Sedef, Kuzey, Ecrin, Naz, Yiğit, Hakan ve Efe yıllar sonra bir gece kaçırılarak tekrar bir araya gelirler. Onları damgalayan katil, damgaladığı otuz çocuğu sırayla öldürmeye başlamıştır ve hepsi öldürülmesin diye ajanlar tarafından kaçırılıp koruma altına alınırlar. Eğitmenler tarafından dövüş eğitimi görerek kendilerini katile karşı korumaları sağlanacaktır. Bakalım bu yedi Yarasa katilden kurtulmayı başarabilecek mi?
4 kitaptan oluşan bu hikayenin birçok eksik yanı olmasına rağmen ben sevdim. Yazar çok uzatmak istememiş ama bu yüzden konular hep üstün körü geçilmiş. Sedef (Yankı Sarmaşık) karakterine kızdığım kısımlar da oldu ama kendinden emin ve dik duruşunu takdir ettim. Yankı çoklu kişilik bozukluğu olan bir kız ve 3 kere vuruluyor. Her vurulduğunda bir karakterin ölümüne şahit oluyoruz. Son vurulduğunda Yankı kendini buluyor ve tüm karakterleri birleşip sadece tek bir kişi oluyor. Bu ayrıntı bence en güzeli idi. Bunu tüm okurlar benim gibi anlamamış olabilir ama ben böyle düşünüyorum. Diğer karakterlerde sevmediğim biri olmadı. Karakterin hepsi güzel işlenmiş ama dediğim gibi özellikle üzerinde durulması gereken birçok konu üstün körü geçildiği için duygu yoksunluğu yaşadım. Ama bir o kadar da güldüren, komik bir kitaptı :) Yankı'nın sürekli kendi kendine konuşması
Şevval
ilk paragrafta büyük spoiler yedim 🥺
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Veda Caddesi-Cevf", Sümeyye Demirkan'ın aynı adlı serisinin birinci kitabı. Yazardan daha önce "Mürekkebe Boyanan Sardunya"nın ilk kitabını okumuştum sadece. Pek sevemesem de bir şans daha vermek istedim lakin bu kitabı hepten sevemedim. Bitsin diye gözünün -sayfalarının- içine baktım.
Yazarın dilinden ve anlatımından başlarsam eğer belki de en sevmediğim kısmın bu olduğunu söyleyebilirim. Yazar dilini basit tutmamak, kitabını ince yapmamak için o kadar uğraşmış ki! Gerçekçi ve doğal durmayan cümle kalıpları ortalıkta dolanıp duruyor. Aynı kelimeler ve kalıplar piste çıkmış halay çekiyor. Cümleler gereksiz uzun, bir yerden sonra bayıyor. Tüm kitabın şu şekilde geçtiğini düşünün: Gözleri zifiri karanlıkta vuran ay ışığının altında gümüş gibi parlrken karalarını kahvelerime dikti ve gür saçlarının hafif esintide savrulmasıyla burnuma dolan kokusu, alnımı kesen telleri, dudaklarıma üflenen sıcak nefesini daha fazla hissetmeme neden olurken bir yandan da mavi damarlı eli arkamdaki duvarın pürüzlü yüzeyine sıkıca tutunmuştu. Tabii bu cümleyi ben uydurdum ama kitap boyunca böyle şeylerle sık sık rastlaşıyorsunuz. Yazar her cümlesinde ana erkek karakterin fiziksel özellikleriyle ilgili detay vermekten kendini alamıyor. Hep aynı benzetmeler ve betimlemeler tekrarlandıkça neden bu kız bu çocuğu ilk defa görmüş gibi davranıyor diye düşünüyorsunuz. Ve sanat dediğimiz her detayı anlatıp betimleme yapmak mı, diyorsunuz. Her detay derken dalga geçmiyorum. Kızın tek anlatmadığı günlük rutin işi sanırım tuvalete girip sifonu çekip elini sabunla ovuşturarak yıkamadığı. Ki aynı durum "Mürekkebe Boyanan Sardunya"da da vardı.
Klişe Wattpad kitaplarında hani ayakkabılar birbirine değene kadar yakınlaşma ve nefesi yüze üfleme vardır ya, bunda da daha karakterler odanın birer
Şevval isimli okura yanıt verildi
Şevval
rica ederim 🙂
"Veda Caddesi-Cevf", Sümeyye Demirkan'ın aynı adlı serisinin birinci kitabı. Yazardan daha önce "Mürekkebe Boyanan Sardunya"nın ilk kitabını okumuştum sadece. Pek sevemesem de bir şans daha vermek istedim lakin bu kitabı hepten sevemedim. Bitsin diye gözünün -sayfalarının- içine baktım.
Yazarın dilinden ve anlatımından başlarsam eğer belki de en sevmediğim kısmın bu olduğunu söyleyebilirim. Yazar dilini basit tutmamak, kitabını ince yapmamak için o kadar uğraşmış ki! Gerçekçi ve doğal durmayan cümle kalıpları ortalıkta dolanıp duruyor. Aynı kelimeler ve kalıplar piste çıkmış halay çekiyor. Cümleler gereksiz uzun, bir yerden sonra bayıyor. Tüm kitabın şu şekilde geçtiğini düşünün: Gözleri zifiri karanlıkta vuran ay ışığının altında gümüş gibi parlrken karalarını kahvelerime dikti ve gür saçlarının hafif esintide savrulmasıyla burnuma dolan kokusu, alnımı kesen telleri, dudaklarıma üflenen sıcak nefesini daha fazla hissetmeme neden olurken bir yandan da mavi damarlı eli arkamdaki duvarın pürüzlü yüzeyine sıkıca tutunmuştu. Tabii bu cümleyi ben uydurdum ama kitap boyunca böyle şeylerle sık sık rastlaşıyorsunuz. Yazar her cümlesinde ana erkek karakterin fiziksel özellikleriyle ilgili detay vermekten kendini alamıyor. Hep aynı benzetmeler ve betimlemeler tekrarlandıkça neden bu kız bu çocuğu ilk defa görmüş gibi davranıyor diye düşünüyorsunuz. Ve sanat dediğimiz her detayı anlatıp betimleme yapmak mı, diyorsunuz. Her detay derken dalga geçmiyorum. Kızın tek anlatmadığı günlük rutin işi sanırım tuvalete girip sifonu çekip elini sabunla ovuşturarak yıkamadığı. Ki aynı durum "Mürekkebe Boyanan Sardunya"da da vardı.
Klişe Wattpad kitaplarında hani ayakkabılar birbirine değene kadar yakınlaşma ve nefesi yüze üfleme vardır ya, bunda da daha karakterler odanın birer
Şevval
kitap konusunda aynı yoruma sahip olan birisiyle karşılaştım çok şükür 🤝🏻 kitabı tarif etme şeklin o kadar güzel ki gülerek okudum zdfşsdfks, bu arada kitaba devam etmeyeceksen eğer; Kamer, Aymira’yı yanında istediği için bilerek kendi kafasından uyduruyormuş kural konusunda (çok saçma) , veda caddesine ait bir kural değilmiş pek -wattpad üzerinden yediğim spoiler’a göre öyleydi.-
Ve birden, nasıl olduğunu bilemese de, anladı: anka gitmişti artık, Hogwarts'ı bütün bütün terk etmişti, tıpkı Dumbledore'un okulu terk ettiği gibi, dünyayı terk ettiği gibi... Hary'yi terk ettiği gibi.
Şevval
artık dahiane fikirleri ve güzel öğütleriyle içini ısıtan Albus Dumbledore yoktu,o veda edeli çok olmuştu...
Dumbledore'un gözleri kapalıydı; kollarıyla bacaklarının tuhaf açısı olmasa, uyuyor olabilirdi. Harry uzandı, kemerli burnun üzerindeki dar çerçeveli gözlüğü düzeltti ve kendi kolunun yeniyle, ağızdan akmış kanı sildi. Sonra bilge, yaşlı yüze baktı ve o müthiş, akıl ermez hakikati hazmetmeye çalıştı: Dumbledore'un bir daha asla onunla konuşmayacağı, asla ona yardımcı olamayacağı hakikatini...
Şevval
Lumos *