Şerife Koçak
@sevtap3316
Psikolojik Danışman
Antakya
99 okur puanı
Mayıs 2018 tarihinde katıldı
Burası benim güvenli alanım beni tanıyan çok kişi yok burada . Duygularımızı düşüncelerimizi tanımadığımım ortamda daha rahat anlatabilmem de ilginç geliyor. Bunun nedeni üzerinde çalışmalıyım. Bugün 6 Şubat depremin üzerinden iki yıl geçti. Hayatım sanki bitmeyen bir yokuştan aşağı yuvarlanıyor. Şehrimde enkazlar toplandı neredeyse . Kocaman bir şantiye alanı oldu. Ben bunları yazarken dahi çalışma seslerini duyabiliyorum. Evimiz bizim için son görevini tamamladı ve içinden yürüyerek sokağa çıkmamızı sağladı. Ben yaşadığım şehrin en şanslı insanlarından biriyim. Güvenli alanım olan arkadaşlarımdan birini aldı bu deprem benden.Çok özlüyor muyum evet. Bir sığınağım yok oldu.Kendimde hala anlayamadığım bir kopuş oldu. Hiçbir yerde eskisi kadar iyi mutlu huzurlu değilim. Duygularımı tam olarak hissedemiyorum. Buz gibiyim her şeyde. Bazen yalancı kahkahamın altına sığınıyorum. Evet yaşadığım yerde yaşam gerçekten zor. Ama buna karşı ne hissettiğimi bilmiyorum. Artık ben kimim ve neler yapmalıyım?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Celladına aşık olmuşsa bir millet
İster ezan ister çan dinlet
İtiraz etmiyorsa sürü gibi illet
Müstahaktır ona her türlü zillet.
Ömer Hayyam
Herkes doğru insanı bulmak ister, yanılmamak için. Oysa kimse uğraşmaz doğru insan olmak için.
Sigmund Freud