çehren açık kalmış bir pencere
ya da okunmuş bir şiirdeki tül
bu dalgınlıkla
artık her yere gidilebilir
aylardan nisan
doğduğumdan beri
içimde akan zalim nehir
yurdumdur nisan ayı
orada durduğum için değil yalnızca
takvimler hep oraya kovaladığı için değil
ağzında bir sap çiçekle
gençliğime değiyor
pencerenin kenarında duran ve
ışığı akşama vuran şiir
tanıdık bir çocukla, tanınmaz
olmuş anılar
hepsi değilse de
kimi suskunluklar bilgeliktendir