Lehfânım sevgili…
İçimdeki derdin dermanı sensin.
Sen sön dersen söner.
Sen gelirsen döner ay güneşe,
Gün doğdu, diye müjde verir.
Ve ben,
Sensiz çektiğim çileleri,
İçtiğim ağu olan şerbetleri,
Günleri, geceleri,
Dağ misali saatleri,
Unuturum hemen, yadımdan silinir.
Olurum aşkından ancak fâhir.
Vakti gelince sevmelerin,
Can benim hayat sensin.
Ömrüme mânâ katan yalnız senin yüzündür.
Yanıma yoldaş omzuma fersin.
Şafaktaki yağmur kokusu,
Gönlümün öksüz yavrusu,
Senin yurdun benim gönlümdür.
Teninde açan müge kokusu,
Bezm-i ezelden beri tek sözümdür.