"Giyinip soyunurken, pansuman yapılırken,minderin üstüne uzanırken, dakikalarca, mahkûm uzvuma bakıyorum; her parçası, her hareketi, her yeni aldığı şekil bana birçok düşünceler veriyor, canlanıyor, ehemmiyet kazanıyor, şahsiyet sahibi oluyor ve öteki sağlam uzuvlar arasında idama mahkûm bir kardeş gibi, endişeli bir hareketsizlikle susuyor. "
Bazı zamanlar yaşama amacımı kaybediyorum işte o zamanlar hayata tutunmak için bir neden arıyorum... Her daim hayatta kalmak için bir nedenim olsun isterdim.
"Her gidişimde,hastahanelerin bahçeleri bana hüzün verirdi.Bunun mânâsını şimdi bulmaya çalışıyorum ve hastalıkla tabiat arasındaki büyük tezadı anlıyorum."