" Siz öğretmenim,siz hiç sevdiğiniz erkek için manavdan patlıcan seçip, ayıklayıp, yediye sekize bölüp, bir tavada zeytinyağı kızdırıp, kokmasın diye saçınızı sarıp, patlıcanları birer ikişer tavaya atıp kızartmadınız. Siz öğretmenim, siz hiç patlıcan kızartırken bir türkü tutturmadınız canınızın çektiği gibi, sevgiyle, mutlulukla. Türküsüz bir kadınsınız siz öğretmenim."
Reklam
"Okuduğum bir kitap vardı, turnaların özellikle Mısır'a , piramitlere, o dev yapılara gittiklerini yazıyordu. Kırlangıçlar öbür Akdeniz ülkelerini yeğ tutuyorlarmış. Kırlangıçların mavi tüylü kanatlarını, yanardöner göğüslerini beğenirim ben, uçuşlarını, süzülüşlerini..."
"Büyük kentte yaşamak sinirli yapıyor kişiyi; filmler, tiyatrolar, sergiler, betikler yetmiyor mutluluğuma.Gide gide dağ başlarına, karlı buzlu doruklara ermeliyim. Yanıp sönen kırmızı ışıklara, keçilere pis kokulu. Ve yadırganan bir kentli yalnızlığına."
"Okula giderdim ya, öğrencilerden ayrı okurdum; tarım dersleri olsun isterdim. Güzel olurdu limonlukta uğraşmak, didinmek. Kaktüsleri, tavşankulaklarını sulamak, kış ortasında mor menekşe yetiştirmek güzel olurdu."
Orhan Kemal her seferinde okuduğumda beni derinden sarsmayı, insanların çıkarcılığı, kötülüğü, nankörlüğü... üzerine saatlerce düşünmeme sebep oluyor. Açlığın ve yoksulluğun insanları getirdiği nokta da insanların yaptığını bir nebzede olsa hoşgörüyle karşılasam da diğer taraftan insani değerlerin her ne olursa olsun bu kadar ezilemeyeceğini düşünerek eserdeki karakterlere kızmaktan kendimi alamıyorum. Orhan Kemal her seferinde bunu nasıl başarıyor bilmiyorum ama yazdıkları senaryo olup satır satır gözümün önünde canlanıyor, karakterler sanki daha önce tanıdığım birileriymiş gibi gelmeye başlıyor... Yani Orhan Kemal sadece okutmuyor aynı zamanda izletiyor, yaşatıyor...Eser üzerine özel bir kaç kelâm etmem gerekirse bir solukta okuyup bitirdiğim ve bittiğinde derin üzüntüye boğulduğum harika bir romandı.
Reklam