Hepimiz kendimizi, birbirimizi her gün, her saat kalp kıran enfes gülümsemelerimizle, kayıtsızlıklarımızla, yoksulların ancak gözlerini çevirebildiği parıltılı başarılarımızla öldürmüyor muyuz?
Biraz kötülük yapmak size iyi gelebilir gibi adeta; iğrenç bir haz vereceğinden değil, içinize belli bir ciddiyet zerk edeceğinden, böylece yaşayan, yaşamayı başaran bütün insanlara benzemeye başlayacağınızdan.
Birbirleri olmazsa halleri nice olurdu? Hem belki arkadaşlıktan değil aşktandı? Çünkü bu kadar acil, bu kadar şiddetli anlaşmaya, öteki yok oluyor gibi görünürken bu dehşet korkuya, sükunet içinde uyuduğundaki bu imkansız kayıtsızlığa, bu neşeye ne ad verilir?