Şeydanur Taşgın
@seydatasgin
Gazi Üniversitesi - Biyoloji
Ne geçmiş ki ne geçecek zamanın şarkısı bu aydınlıklar,
Ki hayatla yaşayan elektriklerde yalnız yaşamak var:
"Geçmekte olan an" kaplar ruhumu bir diyar kadar, Ve fazla hissederim yalnız bana ait varlığını bu diyarın.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Akar gönlüm, kâğıttan yapılmış o kayıklar gibi çocukluğumun üstünde akar,
Seyrederim ruhumun sonralar dünyasına gömüldüğünü.
Bir tatil akşamında yaşayan o büyük yalnızlıklar, Sevgilinin gelmediği o ilk randevuların hüznü.
Karanlıklar gibi geçer karanlıklardan
Gece yarılarından sonra eve dönüşler.
Sarhoşlukların bitmesinden evvelki ebedi an;
Ve o demetler ki çiçekleri hatırlanır birer birer.
Eski sükûnların bir sahile dalga dalga uzanması, Ayrılıklardan sonra o gönül göllerindeki rüzgâr.
Bazı mısraların manasından sonra duyulan insanlık yası,
O havuzlu bahçelerde, biten son şarkılar.
Dünya böyledir, şimdi doğarsın, sonra yaşarsın, sonunda da ölürsün, bunun üzerinde daha fazla düşünüp taşınmaya değmez.
Ama şu an melankoli anımda kafamdan silinmeyen görüntü, yağmurun altında, sanki değiştiremeyeceği bir kadere boyun eğen biri gibi inatla, sessizce ilerleyen o yaşlı adamın görüntüsü. Belki de ölümün kendisi.