şeyma
@seyemea
Çünkü gençken belirsizlik, mutluluktan sarhoş eder, daha sonra ise endişeden hasta ederdi. Sevdiği ne varsa kafasına doğrultup, tetiği çekmeye çalışan tutarsız bir varlıktı insan ırkı sonuçta. Bir dakika sonrasını bile garantileyemezken, tüm hayatını güvence altına almaya çalışarak bir ömür geçirebilen, garantici ve ısrarcı...
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bunu çözmenin tek yolu içinde kalan son gözyaşlarını da akıtmasıydı biliyordu, daha önce de yaşamıştı. Onlardan kurtulmak için burkulmanın, kalbini biraz daha bükmesine ve nefesini tıkamasına izin verdi. Çünkü kalan damlalar zamanla katılaşarak taşlaşır ve sonra biriken o taşları, daima yüreğinde taşımak zorunda kalırdın.
O yüzden, eğer kirpiklerine doğru ulaşmak isteyen ama buna izin vermediğin damlalar varsa, göğsüne oturmadan, hâlâ sıvı hâldeyken dışarı bırakmalıydın. İşte böyle. Pıt ve pıt…
Asıl bilmediği neden son haftalarda, sabah aynı saatlerde, kapısını çalan anıların örgütlenip bir başkaldırı gibi içeriye sızmaya başlamasıydı. 
Bugün 
Seminay Yurtseven in yazıp yayımladığı ilk romanı olan Pervane’nin yorumu ile geldim. Kitap üniversitede asistanlık yapan bir gencin, öğretim görevlisi evli bir kadına duyduğu saplantılı aşkı anlatıyor. Başta her şey hayranlıkla başlıyor ve karakterimiz içinde büyüyen aşkı şu cümleyle ifade ediyor;
Ondan uzaklaştığımda nefesimin daraldığını biliyordu. Onsuz bir kolum tutmuyor, bir kulağım duymuyor, bir gözüm görmüyordu sanki… Rahattı ve kaybedecek hiçbir şeyi yoktu. Ben ise kendime açtığım bu kuyuda gittikçe dibe çakılmak üzereydim…
Kitabımız 65 sayfa, açıkçası hayatımın hiçbir döneminde beni bu kadar derinden etkileyen bir 65 sayfa daha okudum mu? Hiç sanmıyorum… Kitap; beklentilerimi, düşüncelerimi öyle bir hızla değiştirdi ki, sanırım sayfalar arasında kendimi kaybettiğimi itiraf etmeliyim
Kitabın ortalarına geldiğimde yaşadığım şoku tarif bile edemem. Bir an dedim ki ne oluyoruz? Ben ne okuyorum? Bu ne demek?
Karakterimizin içsel çatışmasını ve kendisini sorgulamasını çok sevdim. Yinede geldiği son… Spoiler vermek istemiyorum o yüzden okuyun okutturun diyorum.
Neydi beni ben olmaktan çıkaran? Doğrularımdan, değerlerimden uzaklaşmama neden olan; sonunun acıdan başka bir şey getirmeyeceği belli olan bu durumu, direnmeden kabul etmemin sebebi neydi?
Seminay Yurtseven in yazıp yayımladığı ilk romanı olan Pervane’nin yorumu ile geldim. Kitap üniversitede asistanlık yapan bir gencin, öğretim görevlisi evli bir kadına duyduğu saplantılı aşkı anlatıyor. Başta her şey hayranlıkla başlıyor ve karakterimiz içinde büyüyen aşkı şu cümleyle ifade ediyor;
Ondan uzaklaştığımda nefesimin daraldığını biliyordu. Onsuz bir kolum tutmuyor, bir kulağım duymuyor, bir gözüm görmüyordu sanki… Rahattı ve kaybedecek hiçbir şeyi yoktu. Ben ise kendime açtığım bu kuyuda gittikçe dibe çakılmak üzereydim…
Kitabımız 65 sayfa, açıkçası hayatımın hiçbir döneminde beni bu kadar derinden etkileyen bir 65 sayfa daha okudum mu? Hiç sanmıyorum… Kitap; beklentilerimi, düşüncelerimi öyle bir hızla değiştirdi ki, sanırım sayfalar arasında kendimi kaybettiğimi itiraf etmeliyim
Kitabın ortalarına geldiğimde yaşadığım şoku tarif bile edemem. Bir an dedim ki ne oluyoruz? Ben ne okuyorum? Bu ne demek?
Karakterimizin içsel çatışmasını ve kendisini sorgulamasını çok sevdim. Yinede geldiği son… Spoiler vermek istemiyorum o yüzden okuyun okutturun diyorum.
Neydi beni ben olmaktan çıkaran? Doğrularımdan, değerlerimden uzaklaşmama neden olan; sonunun acıdan başka bir şey getirmeyeceği belli olan bu durumu, direnmeden kabul etmemin sebebi neydi?
